Մի սիրտ յարատեւ

Հենրիկ Էդոյեան

Փոքրիկ երկիր՝ սեղմւած
լեռների կոնքերում, ի՞նչ երգ ես
ուզում լսել, ի՞նչ խօսքեր ես հիմա
տեսնում քո երազում։ Չորացած
կոկորդի մէջ, ամռան
կիզիչ օդում, ընկնում են բառերը
անձայն ու անարձագանք,
ինչպէս ծառեր՝ կտրւած
օտար մի ձեռքով, ինչպէս շիրմաքարեր,
որոնց տակ աշխարհը
չունի ոչ մի չափում։
Կարճ ինչպէս կեանքի խոստում,
երկար ինչպէս քունը մղձաւանջային
բառերը չեն հասնում քեզ։
Ի՞նչ երգ ես ուզում լսել
քո հին երազում։ Այն, ինչ ունես դու,
մի սիրտ է յարատեւ,
որ բաց է եւ արթուն
դեռեւս անաւարտ քո աղօթքի մէջ։


Այսպէս, ոտաբոբիկ

Մտիր օրերի մէջ,
վարագոյրից այն կողմ,
դրսում փոթորիկը ջարդում է կայմերը,
նաւերը քշում դէպի յորձանուտ,
գրոհում ցամաքները։
Շէնքերը տենդի մէջ նայում են իրար
ահով ու կասկածով։
Բաբելոնեան աշտարակը փլւում է նորից։
Մտիր օրերի մէջ,
քնած մի դեմոն իր ռադիօակտիւ
աչքերն է բացում։ Շնաձուկ՝ երկնքում,
ինքնաթիռ՝ ջրի մէջ։ Ոչ՝ քաղաքների
սոսկահար դէմքերին, որոնց վրայով
վազում են ստւերները եւ իրենց թեւերով
ծածկում առյաւէտ
տներն ու փողոցները։
Նայիր ժամանակի կիսաբաց պատուհանից,
քանի դեռ չի փակւել։ Մտիր
օրերի մէջ
այսպէս, ոտաբոբիկ։


Ուրանի փայլ

Բարձրանում է արեւն իր հին տեսողութեամբ,
գլորւում է մի մոլորակ երկնքի մէջ,
տիեզերքը բացւում է ու
փակւում նորից
ինչպէս մի աչք
արթնութեան ու քնի վրայ։

Օդը ինչպէս սպառնալիք,
ամպերի մէջ՝ ուրանի փայլ։

Ամէն մի մարդ՝ երազի մէջ ձուլւած անցեալ,
փակւած իր նեղ, քառակուսի
սենեակի մէջ,
եւ կեանքն՝ ինչպէս մոռացութիւն
եւ յոյսերի տերեւաթափ,
որ գալիս է, հպւում նրան,
եւ երկուսով անհետանում
տեսիլքի մէջ
վայրկեանական։

Լացող աչք

Վերեւում մեռնող
մի թռչուն,
որ չունի լացող աչք։

Ներքեւում,
սեւ հողում
բարձրացող մի թուփ, որին ոչ մի աչք
չի տեսնում։

Եւ նրանց միջեւ՝ մի կէսօր,
որ ունի մէկ հոգս-
հասնել մինչեւ գիշեր։


Դու փախուստն ընտրեցիր

Եւ այսպէս, քեզ համար
Դու փախուստն ընտրեցիր, որպէս քո
ձեւն ու ուղին։ Քաղաքում մի տեղ մնաց
քո մարմնի չափերով, մի դատարկ
տարածութիւն, որտեղ դու բացակայ ես,
թէեւ քո գծագիրը
թողել ես նրա մէջ։ Այնտեղ քո փոխարէն
նա ինքն է ապրում,
իսկ դու ուրիշ տեղ ես։ Քայլում է օրը,
գնում մինչեւ սկիզբ,
դէպի քեզ, դէպի վերջ, դէպի քո արթնութեան
ծառը տերեւախիտ, ուր երկու թռչունների
թեւեր են թափահարւում։ Դրախտում լոյս է տալիս
անծանօթ մի արեւ։ Նրանից այն կողմ
մի բոց է բարձրանում եւ մի լուսին է
շիկացած գլորւում ամպերից ներքեւ։
Իմացիր, դժոխքում չկան հրշէջներ։


Չկայ խաղաղութիւն

Չկայ խաղաղութիւն
քաղաքի շէնքերի մէջ, ուր մարդիկ
ամէն րոպէ ծնւում են, մեռնում։ Չկայ
խաղաղութիւն կողքի փողոցում,
հրապարակում, գետի մէջ, ծովափին, գիշերւայ
ակումբում, դողացող ձեռքի վրայ,
երբ նա հպւում է կնոջ ծնկին։ Չկայ խաղաղութիւն
վաղ առաւօտւայ վերջին երազի մէջ,
որտեղ գաղտնիքն է մօտենում անհեթեթ
մետամորֆոզով, ոչ էլ երեխայի
քրտնած ու պարզ դէմքին, երբ խաղից յետոյ
ձեռքերն է լւանում։ Չկայ խաղաղութիւն հողի եւ օդի միջեւ։
Չկայ խաղաղութիւն։


Փակ սենեակ

Վարագոյրը մի ձեռք
իջեցրել է ներքեւ։ Նրա աչքերը
տեսնում են ամէն ինչ, թէեւ շուրջը նրա
սենեակն է կիսախաւար։ Հեռուն իր կողքին է,
բայց ինքը նրան չի կարող ձեռք տալ։
Արգելւած պատեր, մի դուռ, որ չի բացւում։

Փակ սենեակ ես դու,
քո դուռն անհնար է բացել, ներս մտնել։
Մի ձեռք վերեւից իշխում է քո բոլոր
ուղիների վրայ։ Քո սիրոյ խորքերից
մի ուժ է արտացոլւում իմ զոյգ ձեռքերին,
որ քեզ չեն հասնում։ Նա պիտի փրկի մեզ
փակ դռան երկու կողմերում։

Յոյս թիւ 13
31 Հոկտեմբեր 2007