Ինչո՞ւ վերջերս մեծ ծախսերի գնով վերանորոգւած դպրոցի շէնքը այդքան հապճեպ քանդւեց
Ինչո՞ւ . . . Ինչո՞ւ . . .

ԱԶԳԱՅԻՆ ՄԱՐՄԻՆՆԵՐԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉՆԵՐԸ ՊԱՏԱՍԽԱՆՈՒՄ ԵՆ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ
Քարմէն Ազարեան


Հինգշաբթի Նոյեմբերի 26-ի երեկոյեան ժամը 5-ին, Սասուն թաղամասի Ս.Թարգմանչաց եկեղեցու Շաղուլեան սրահում, ներկայ գտնւեցին ԹՀԹ Պատգմաւորական Ժողովի դիւանի առաջին ատենապետ ՝ Գէորգ Աբուլեանը, երկրորդ ատենապետ Էմիլ Մնացականեանը, թեմական խորհրդի փոխատենապետ Սեւան Դանիէլեանը, եւ շինարարական յանձնախմբի անդամ Ռուբիկ Սարխոշեանը, ինչպէս նաեւ ՊԺ-ի դիւանի ատենադպիր եւ միաժամանակ Թունեան դպրոցի փոխտեսուչ Շաքէ Աւետեանը՝ պատասխանելու սոյն դպրոցի նոր շէնքի կառուցման ձգձգմանը եւ տեղափոխւած աշակերտութեան ներկայ անյարմար պայմաններին առնչւող ծնողների եւ ընդհանրապէս, թաղի մտահոգւած ժողովրդի հարցերին։
Աւելացնենք, որ սրահում եւ ժողովրդի մէջ ներկայ էին նաեւ Իսլ. Խորհրդարանում իրանահայութեան պատգամաւոր Գէորգ Վարդանեանը, Պատգամաւորական ժողովի տարբեր թաղերի պատգամաւորներ եւ այլ ազգային դէմքեր։
Օրւայ յուզող թեման Թունեան դպրոցն էր։ Սասուն թաղամասի Թունեան տարրական եւ ուղեցոյց օրիորդաց դպրոցի շէնքը 2008-ի աշնանամուտին քանդւեց՝ մինչեւ մէկ տարի նորը կառուցելու խոստումով, իսկ աշակերտութիւնը՝ տարրական օղակը ժամանակաւորապէս տեղաւորւեց Նայիրի տղայոց դպրոցի հին հատւածում եւ ուղեցոյցը՝ Յ.Թովմասեան-ում։ (Այս մասին կարող էք կարդալ նաեւ Յոյս-ի 59-րդ համարում)
Իսկ այս հանդիպումը, որը կայացաւ ի պատասխան դպրոցի ծնողների կատարած ստորագրահաւաքի եւ ազգային մարմիններին ներկայացրած դիմումի, կարելի է բնութագրել որպէս բացառիկ երեւոյթ եւ ժողովրդավարութեան մի նոր դրսեւորում մեր համայնքում։ Սրահում հաւաքւած բազմութիւնը առաջին անգամւայ համար եկել էր պատասխան ուզելու իր իսկ իշխանութիւնից, բացատրութիւն պահանջելու կատարւածի մասին, թէ ինչո՞ւ է ուշանում նոր շէնքի կառուցումը, եւ ինչո՞ւ են իրենց երեխաները նման անյարմար պայմաններում դրւել։
Սկզբում ազգային մարմինների ներկայացուցիչները, փորձեցին բացատրել, թէ հարցը ինչումն է եւ գործնական ինչպիսի խոչնընդոտների են դէմ առել շէնքի կառուցման ճամբին՝ հիմնականում կալւածների սեփականատիրութեան վերաբերեալ եւ պատրաստւած քարտէզների (պրոէկտների) գծով առաջացած վարչական խնդիրները։ Շինարարական յանձնախմբի ներկայացուցիչը նոյնիսկ նկարագրեց կառուցւելիք շէնքը ամենայն մանրամասնութեամբ, սակայն այդ գեղեցիկ ու խոստումնալի պատկերներով եզրափակւած նրանց նախաբան ելոյթները նոյնիսկ չկարողացան մեղմել հաւաքւած բազմութեան յուզմունքն ու ցասումը։ Առաջին անգամւայ համար խօսքի ելան ոչ թէ այս կամ այն հոսանքը, կամ ինչ որ առանձին մասնագիտութիւն ու կրթութիւն ունեցող համարձակ մարդիկ, այլ հէնց ինքը՝ ժողովուրդը։ Նրանք, թէեւ իւրաքանչիւրը իւրովի, բայց եւ բոլորը միեւնոյն դժգոհութիւնն ու բողոքն էին արտայայտում.
1.ինչո՞ւ վերջերս մեծ ծախսերի գնով վերանորոգւած դպրոցի շէնքը այդքան հապճեպ քանդւեց,
2.ինչո՞ւ հին դպրոցի քանդումից աւելի քան մէկ տարի անց, դեռ ոչ մի քայլ չի վերցւել նորի կառուցումն սկսելու համար,
3.ինչո՞ւ նախ քանդել եւ յետոյ միայն մտածել են քարտէզները պատրաստելու եւ կալւածագրերն ու շինարարութեան արտօնագրերը հաստատելու մասին,
4.ինչո՞ւ աշակերտութեանը տեղաւորեցին այդ հնացած ու վթարային շէնքում, ուր նրանք զուրկ են ամենատարրական նոյնիսկ առողջապահական հնարաւորութիւններից եւ ամենակարեւորը՝ անվտանգութիւնից։ Մի՞թէ Նայիրի դպրոցի ծնողական խորհուրդը կարող էր ընդդիմանալ ազգային իշխանութեան պահանջին եւ թոյլ չտալ, որ Թունեանի աղջիկներին տեղաւորել այդ դպրոցում,
5. եւ ի վերջոյ մինչեւ ե՞րբ է տեւելու այս վիճակը եւ ե՞րբ է նոր դպրոցը շահագործման յանձնւելու։
Միաժամանակ հնչեցին առաջարկութիւններ, յատկապէս երեխաներին ինչքան շուտ աւելի յարմար դպրոցներ տեղափոխելու ուղղութեամբ:
Շինարարականի ներկայացուցիչը, հիմնւելով հէնց նախորդ օրը Ալիք օրաթերթում հրատարակած նւազուրդի (մոնաղէսէյի) յայտարարութեանը, ըստ որի համագործակցութեան էին հրաւիրւում շէնքի շինարարութիւնը յանձն առնել ցանկացող կապալառուներին, փորձեց ժողովրդին հաւատացնել, որ մինչեւ մէկ ամիս շինարարութիւնն սկսւելու եւ ըստ նախատեսման աւարտւելու է մէկ տարւայ ընթացքում։ Իհարկէ վերջում յիշեցրեց, որ բոլորն էլ գիտեն, որ գործնականում միշտ էլ անկանխատեսելի դէպքեր են լինում, որ խոչընդոտում են գործի բնականոն ընթացքը եւ հնարաւոր է, որ այն մի տարուց էլ աւել տեւի։
Ըստ երեւոյթին ներկաներին այնքան էլ չհամոզեցին տրւած պատասխանները եւ նրանք մէկը միւսի ետեւից՝ գնալով աւելի եւ աւելի յուզւած ու բորբոքւած ելոյթներ էին ունենում, այնքան որ երբ պրն. Աբուլեանը, խոստանալով ժողովրդի մտահոգութիւններն ու պահանջները փոխանցել Պատգամաւորական ժողովին, փակւած համարեց նիստը, ներկայ բազմութիւնը դժգոհ կանչերով շարունակում էր այն եւ չէր ցանկանում առանց վերջնական պատասխանի հեռանալ սրահից։ Այնպէս որ ժողովի նախագահը ստիպւած եղաւ մէկ անգամ եւս խոստանալ, որ շատ շուտով, ՊԺ-ի յառաջիկայ նիստում կը քննարկւի այդ հարցը եւ արդիւնքը մամուլով կը տեղեկացւի հանրութեանը։
Այսպիսով շուրջ երկու ժամ տեւած հանդիպումն աւարտւեց պաշտօնապէս, բայց դահլիճում դեռ երկար շարունակւեցին աւելի մօտ ու անմիջական զրոյցները, մտքերի փոխանակութիւնը եւ վիճաբանութիւնները։
Աւելի քան 300 աշակերտ ունեցած դպրոցի աւերումը, ինչպէս երեւում է իրօք աւերիչ է եղել։ Այս երկու ուսումնական տարիների ընթացքում հայաշատ այս թաղամասի օրիորդաց միակ տարրական դպրոցի աշակերտութիւնը, պարզ է ոչ միայն արտագաղթի հետեւանքով, համարեա կիսով չափ նւազել է եւ եթէ այսպէս շարունակւի երեւի յաջորդ տարի դժւար թէ այդ անունով դպրոցը այլեւս կարողանայ շարունակել իր 50-ամեայ գործունէութիւնը։ Ցաւալի է, որ հապ- շտապ ու սխալ մի որոշումով աշակերտութեամբ լեցուն մեր բացառիկ դպրոցներից մէկը այսպէս աւերւեց։ Իսկ ժողովրդին ներկայացած պատասխանատու անձինք միայն բաւարարւեցին արդարանալով, եւ դարձեալ խոստումներ ու խոստումներ տալով։
Ամէն դէպքում, կայացաւ հաւաքը, որն անկախ իր հետագայ արդիւնքից, մի մեծ նւաճում էր մեր համայնքի համար դէպի ժողովրդավարութիւն եւ պէտք է ընդունել, որ փորձը շատ յաջող անցաւ երկու կողմերի՝ թէ՛ ժողովրդի եւ թէ՛ որպէս պատասխանատու ներկայացած, Պատգամաւարական ժողովի եւ Թեմական խորհրդի անդամների համար։ Յուսանք սա առաջինը եւ վերջինը չի լինի եւ մենք այսուհետ աւելի յաճախ կը տեսնենք մեր ազգային մարմինների անդամներին յատկապէս հայաշատ թաղերում, որպէսզի կարողանանք առաւել մօտ համագործակցութեամբ եւ իր իսկ ժողովրդի մասնակցութեամբ լուծել բոլոր խնդիրները։

Յոյս թիւ 64

9 Դեկտեմբեր 2009