Ապագայի համալսարանները բոլորովին տարբեր են լինելու

 

Հարցազրոյց համալսարանի դասախօսներ՝ Կարօ Լուքասի եւ Էմիլիա Ներսիսեանի հետ

 

 

Յոյս- Խնդրեմ նախ համառօտ կենսագրական տւեալներով ներկայացնէք ձեզ. սկսենք Կարոյից:

Կարօ - Ծնւել եմ նոր Ջուղայում. իմ ընտանիքը հօրս եւ մօրս կողմից ջուղայեցի են, այսպէս ասած, օխտը պորտով ջուղայեցի եմ. մեր ընտանիքը Թեհրան են եղել, բայց ես ծնւել եմ իրենց արձակուրդներից մէկում, Ջուղայում. այնպէս որ ինձ, թէ՛ ջուղայեցի եմ իմանում, թէ՛ թեհրանցի. մի ասուլիսում ինձ հարցրեցին իմ ենթագիտակցութիւնը աւելի շատ որի՞ն է հակւած՝ ջուղայեցո՞ւ, թէ՞ թեհրանցու, օրինակ երկու քաղաքների թիմերի մրցութեան ժամանակ ո՞ր մէկը կուզես, որ տանի, եւ տեսայ իմ անգիտակիցը աւելի ջուղայեցի է.

Մանկապարտէզ, տարրական եւ միջնակարգս սովորել եմ "Քուշեշ" դպրոցում. Յետոյ ընդունւել եմ "Թեհրան" համալսրարանի էլեկտրական ճարտարագիտութեան ճիւղը եւ յետոյ էլ "Բերքլի" համալսարանը, ուր ստացել եմ իմ PHD-ն. մի կարճ ժամանակ Լոս Անջելեսում եմ դասաւանդել, յետոյ վերադարձել եմ Իրան եւ "Թեհրան" համալսարանում սկսել գործս որպէս դասախօս, ուր եւ ներկայիս էլ աշխատում եմ:

Էմիլիա - Ես էլ մօրական կողմից ջուղայեցի եմ, եւ հետաքրքիր է, որ տարիներ եւ "դարեր" շարունակ մեր ընտանիքից աղջիկ է գնացել Կարոյենց ընտանիքը, ուրեմն մենք պատմական խնամիներ ենք եղել, եւ մենք եւս այդ "աւանդութիւնը" շարունակեցինք մեր ամուսնութեամբ: Մի ուրիշ հետաքրքիր նմանութիւնն էլ այն է, որ մենք երկուսս էլ "Լալեզար" ենք ապրել եւ համաթաղեցի էլ ենք եղել:

Ես մանկապարտէզը գնացել եմ "Սարւարեան" եւ տարրականս "Բուստան" եւ յետոյ էլ միջնակարգը՝ "Մարիամեան" դպրոցը. իհարկէ մենք "բուստանցիներս" բաւականին համարում ունենք "Բուստան"-ի վրայ եւ հաւատացած ենք աւելի լաւ մարդիկ ենք "քուշեշցի"-ներից, բայց անցնենք կատակից. "Մարիամեան"-ից յետոյ գնացել եմ Ամերիկա. Այնտեղ ուրեմն ամուսնացել եմ Կարոյի հետ եւ վերադարձել Իրան եւ աւարտել "Դամաւանդ" համալսարանի Համեմատական մշակոյթի պատմութեան ճիւղը, յետոյ շարունակել եմ "Սալֆորդ" համալսարանը Անգլիայում: Երկու MS ունեմ "Սալֆորդ"-ից եւ "Սենչրի" համալսարանից (ԱՄՆ) հասարակագիտութիւն, եւ կրթութեան հասարակագիտութիւն ճիւղում, եւ նոյնպէս PHD եմ ստացել "Սենչրի"-ից: Աշխատանքի եմ անցել որպէս դասախօս Թեհրանի Հասարակագիտական ֆակուլտետում (իհարկէ շատ դժւարութեամբ բիւրոքրասիի պատճառով), որը շարունակել եմ առայսօր. տնօրէնն եմ ազգագրութեան (անտրոպոլոգիայի) բաժնի. նաեւ տնօրէնն եմ Հասարակագիտական միութեան մշակութային ուսումնասիրութիւնների խմբի, եւ անդամակցում եմ "Արւեստի ակադեմիա"-ին:

 

Յոյս- Կարօ, խնդրեմ բացատրէք Ձեր բուն աշխատանքի մասին: Իհարկէ կայքէջից հանել ենք Ձեր 57 էջ կազմող յօդւածների վերնագրերը, բայց ուզում ենք աւելի պարզ եւ համառօտ լեզւով ներկայացնէք Ձեր մասնագիտութիւնն ու հետազօտութիւնների բնագաւառը: Վերջերս էլ լսեցինք, որ Ձեր մի հետազօտութիւնը ընտրւել է "Էբնեսինայի" փառատօնում՝ որպէս լաւագոյն հետազօտութիւն, ի՞նչ բնագաւառում է դա:

Էմիլա -Կարօն բացի "Էբնեսինա"-ից, "Խառազմի" փառատօնում էլ երկու անգամ գնահատւել է իր եւ իր ուսանողի հետազօտութիւնների առիթով: Նորերս էլ ELSIEVER-SCOPUS-ի միջոցով, որը յայտնի է աշխարհի հետազօտութիւնները ներկայացնելու մէջ, դասւել է Իրանի 4 ընտրեալ հետազօտողների շարքին:

Կարօ -Եթէ հետազօտութեան բնագաւառների մասին ուզեմ խօսել պիտի սկսեմ մի առաջաբանով.

Ընդհանրապէս գիտական դիսիփլին ները (օրինակ էլեկտրականութիւն, բիոլոգիա եւ այլն) իրենց կեանքի վերջին օրերն են ապրում համալսարաններում. ապագայ համալսարանների կազմակերպութեան հիմնական զբաղմունքը կը լինի ոչ թէ աւանդական դիսիփլինները եւ մասնագիտութիւնները, այլ community of practice (գործի համայնքը): Սա ոչ միայն համալսարաններում, այլեւ հասարակութեան մէջ էլ է իրականանում: Այդ տեսակէտից գուցէ ես առաջիններից լինեմ, որ բազմակողմանի եւ ոչ մասնագիտական նիւթերի վրայ եմ գործում: Ճիշտ է, իմ իսկական գործատեղս, ուր վարձւած եմ, Թեհրանի Տեխնիկական ֆակուլտետն է, բայց եւ վարչագիտութեան ֆակուլտերում էլ գրասենեակ ունեմ եւ գեղարւեստի ֆակուլտետում էլ դասաւանդում եմ: Ուսանողները, որոնք իմ հետ թեզի վրայ են գործում, տարբեր ճիւղերից են՝ գրականութիւն, բժշկութիւն եւ վարչագիտութիւն.

 

Յոյս - Բայց վերջապէս մի ընդհանրութիւն կայ, որ այդ բոլորին կապում է իրար, որի վրայ էլ Դուք աշխատում էք.

Կարօ -Իմ դոքտորականը ճարտարագիտութիւնից է, իսկ խոր մասնագիտութիւնս սիստեմների քոնթրոլն է, կամ աւելի պարզ լեզւով՝ որոշում կայացնելու գիտութիւնը. 80-ական թւականներին այս գիտութեան մէջ մի նորութիւն առաջացաւ եւ դա բանական սիստեմների հետազօտութիւնն էր. մինչեւ 80-ակաների վերջը դա արհեստական բանականութիւն (artificial inteligence) էր կոչւում. համակարգ լինելը երկրորդական էր, արհեստական լինելն էր շեշտւում եւ բանական լինելը (խելացի լինելը), իդիալական մոդելի վրայից էր բնորոշւում. բայց իմ ուղղութիւնը աւելի շուտ դէպի նոր բանական սիստեմներն է, որ աւելի իրական մոդելին է նայում (փոխարէն իդիալ մոդելի), այդ տեղից է, որ բնագիտական մոտիւացիան է մէջտեղ գալիս. ինտրոպոլութեան մէջ գիտութիւնը իրականութիւն է դառնում. դրա արհեստական կամ համակարգչային մարմնաւորումը իմ հետազօտութեան առարկան է. կարելի է դա մի արհեստական արդիւնաբերութեան սիստեմ լինի, կամ կազմակերպչական սիստեմ եւ կամ էլ վիրտուալ (virtual) սիստեմ. Որեւէ համակարգի բանական սիստեմը եւ կառավարումը կամ այլ լեզւով, կիբեռնետիկան (քոնթրոլը). աւելի փիլիսոփայական գծով գնանք նոր բանական համակարգերը իրենց սահմանագիծը հնից նաեւ մարմնաւորումն (embodiment) է:

Նախկին արհեստական բանականութինը աւելի շատ հաշւողական գիտութիւն էր, իր ալգոռիթմի յատկութիւնն էր նկատի առնւում:

Մի պարզ օրինակ ասեմ.

Մի մորեխ պատկերացրէք, որ մի անտառում իր զոյգին ձայնի վրայից գտնում է. եթէ դրա արհեստականն ուզենք պատրաստել, ի՞նչ պիտի անենք: Մի ռոբոթ, որը նոյն գործերն անի: Դասական արհեստական բանականութեան տեսակէտից դա պարզ է. պիտի խնդիրը բաժանենք մասնաւոր խնդիրների՝

-նախ պիտի ձայնը յայտնաբերի

-միւս աղմուկները վերացնի

-ուղղութիւնը հաշւարկի

-տարածութիւնը հաշւարկի

-ուղին նախատեսի

- Ուղղիով առաջանայ

Բնագէտի համար բացատրութիւնը բաւարար չէ. որովհետեւ այս ամէն ալգոռիթմները միջատն իր փոքր մարմնով չի կարող իրականացնել. ռոբոթն ստեղծողի համար էլ բաւարար չէ, որովհետեւ շատ մեծ հաշւողական սարք կարիք կունենայ, որ ձեռնտու չէ:

Մորեխի լսելու օրգանը արմունկի վրայ է. արմունկը շարժելու ձայնով կարող է լսած ձայնի հետ ռեզոնանթ անել եւ այդպիսով ձայնը յայտնաբերելն ու աղմուկի վերացնելը իրականացնում է. այդ ընթացքում կարող է ձախ ու աջ շրջւելով ուղղութիւնը գտնել, որտեղ ձայնը աւելի շատ է (ոչ մի հաշւողական գործ), նոյն ընթացքին քայլել դէպի ձայնը եւ ուղին նախատեսելն ու հետեւելը մէկտեղ կատարել: Նա անգամ մի բազմապատկում կամ գումարում ու հաշիւ չի կատարում:

Ուրեմն սա մարմնաւոր բանականութիւնն է տեսական բանականութեան դիմաց:

Մեր հետազօտութիւնները անձնական գործ չեն, այլ մի ձեւ արտադրութեան գիծ են, այսինքն շարունակ աշխատում ենք: Անցեալ տարի մօտ 100 յօդւած եմ ներկայացրել կոնֆերանսներին. անհատական յօդւածներս (հրաւիրեալ) էլ մօտ 50 կը լինի.

 

Յոյս -Հիմա անցնենք Էմիլիային. Դուք ի՞նչ նիւթերի վրայ էք աշխատում.

Էմիլիա -ես ուսումնասիրութիւններս նոյն հարցերի շուրջ է, ինչ դասաւանդում եմ՝ 1- Սեռի անթրոփոլոգիա 2- Անթրոփոլոգիոական լեզւագիտութիւն 3- Նշանաբանութիւն 4- Կրթադաստիարակչութեան անթրոփոլոգիա 5- Փոստ-մոդեռնիստական մշակոյթ:

Սրանց վրայ թէ՛ ինքս եմ գործում, օրինակ շուտով հրատարակւելու է իմ, "Կրթադաստիարակչութեան անթրոփոլոգիա" եւ "Մարդ, նշան եւ մշակոյթ" գրքերը, եւ թէ՛ իմ գերլիսանսի ուսանողներն են թեզ անցկացնում. հէնց հիմա մի ուսանողի հետ "Շանթ" դպրոցի երեխաների վրայ մի հետազօտական աշխատանք ենք կատարում՝ երկլեզւանի լինելու ազդեցութիւնը սովորելու կարողութեան վրայ թեմայով. նախկինում Խեչումեանի հետ նման մի գործ արւել է հայկական դպրոցներից մէկում՝ քննելով երկրլեզւանի լինելու ազդեցութիւնը երեխաների յարաբերական կարողութեան վրայ: Այս հետազօտութիւնները կատարւում է Կրթադաստիարակչութեան համալսարանի ուսանողների հետ:

 

 

Յոյս -Ո՞րն է դրա նպատակը եւ արդիւնքը:

Էմիլիա -Հայ երեխաները տարրական շրջանում երկլեզւանի են համարւում, այսինքն՝ հայերէն լեզւով գալիս են դպրոց եւ սկսում են պասկերէն լեզւով դասերը սովորել եւ մեծ մասամբ միայն հեռուստատեսութեան միջոցով են պասկերէն լեզւի հետ ծանօթացել: Ուզում ենք տեսնել նոր լեզուն ինչպէ՞ս է ազդում նրանց մտածելակերպի վրայ. այսինքն՝ կարողանո՞ւմ են արդեօք այս լեզւով մտածել, թէ՞ ոչ. փորձը ցոյց է տալիս, որ մեծ մասամբ հայ երեխերքը մինչեւ 11 տարեկան պարսկերէնով մտածելու կարողութիւնը չունեն:

 Հայկական դպրոցներում մի ուրիշ խնդիր էլ, որ աւելանում է բարբառների խնդիրն է. դպրոցում ստանդարտ լեզու է դասաւանդւում. այնպէս որ խեղճ երեխան իր տան գաւառաբարբառն էլ պիտի դնի գրպանը եւ նոր լեզւով՝ գրականով սկսի խօսել, քանի որ եթէ բարբառով խօսի, կը ծաղրւի, կամ ընկեր չի գտնի եւ այլն: Սա իր սովորելու ընթացքի վրայ ազդում է, քանի որ դպրոցում ճնշւած վիճակում է: եթէ մի լեզու պատկանում է տնտեսապէս ուժեղ կամ թւով մեծ ժողովրդի կամ մայրաքաղաքին, դառնում է ստանդարտ լեզու, բայց խնդիրն այն է, որ ստանդարտ լինելն էլ համեմատական է:

Ես եթէ քամարեցի եմ, իմ համայնքի մէջ իմ բարբառն է ստանդարտ, աւելի հասկանալի եւ հարազատ, եւ դրանով ես կարող եմ աւելի լաւ արտայայտւել ու սրտիս խօսքն ասել:

 

Յոյս- Եւ քանի որ բարբառներն աւելի գոյն եւ էներգիա ունեն, հէնց այդ պատճառով էլ գրողներն օգտւում են իրենց արւեստի մէջ.

Էմիլիա - Այդ է, որ չպէտք է բարբառները թաքցնել:

Յոյս- Ուրեմն անցնելով Ձեր ուսումնասիրութիւններից հասնենք այն ընդհանուր ասպարէզին, որտեղ Դուք որպէս դասախօս աշխատում էք, այսինքն՝ համալսարաններին: Ի՞նչ փոփոխութիւններ է կատարւել համալսարաններում նախկինի համեմատութեամբ:

Կարօ- Համալսարանի էութիւնը միջնադարում շատ տարբեր է եղել հիմակւանից: Համալսարանները յեղաշրջման վրայ են: Ընդհանրապէս համալսարանների փիլիսոփայութիւնն է փոխւում, մեթոդներն են փոխւում, կազմակերպչական հիմունքներն են փոխւում.

Համալսարանը ի՞նչ պիտի անի. ինչի՞ն ենք ասում համալսարան. այդ է փոխւում.

Արդիական համալսարանը նախ եւ առաջ մի  ֆիլտեր է. այսինքն իր հիմնական ֆունկցիան այն է, որ պիտակ խփի մարդկանց ունակութեանը եւ վաւերացնի ունակութիւնը. եւ առ ի երեւոյթ ու հիմնկանում համարւում է սովորեցնելու հաստատութիւն:

Ապագայում, ասում ենք համալսարանը կը լինի "Գիտութեան հասարակութիւն" (Knowledge society), ուրեմն թւում է, որ համալսարանների ուսուցանելու ֆունկցիան պիտի շեշտւի, բայց այդպէս չի լինի. նախ եւ առաջ՝ գիտութիւնը կարեւոր է, բայց անպայման չէ, որ համալսարանը դրա հիմնական միջոցը լինի. կարելի է համալսարանների ֆունկցիաները բաժանել տարբեր հաստատութիւնների միջեւ. օրինակ սովորելը մի հաստատութեան եւ հետազօտելը մի ուրիշ կազմակերպութեան միջոցով լինի եւ այլն:

Հիմակւայ համալսարանի կարեւոր խնդիրներից մէկը, որ մանաւանդ էս վերջին 3-4 տարւայ ընթացքում Միլանում շատ է շեշտւել, այն է, որ ուսումնակենտրոն համալսարանից պիտի անցնել դէպի հետազօտակենտրոն համալսարան: Իմացութեան եւ գիտութեան ստեղծումն է հիմնականը, ոչ թէ՝ փոխանցելը: Այդ չէ որ դասախօսը մի բան իր մէջ կայ, որի անունը գիտութիւն է, եւ դա պիտի փոխանցի ուսանողին: Անգամ այդ գիտութիւնը սովորելու ընթացքում չի փոխանցւում, այլ ստեղծւում է: Ուրեմն գիտութեան ստեղծելը շատ աւելի կարեւոր է համալսարանում, քան գիտութեան փոխանցելը. այդ հիման վրայ հետազօտակենտրոն է լինում ոչ ուսումնակենտրոն, բայց այդ երէկւայ խնդիրն էր. հիմակւայ խնդիրը, որ նոր խնդիր է, այն է որ համալսարանի շրջանաւարտը ին՞չ պիտի անի. այն որ՝ համալսարանը մի պատրաստական շրջան է, փոխւում է: Այլեւս համալսարանը չի դիտւում որպէս մի պատրաստական շրջան, որի ընթացքում ուսանողը արդիւնաւէտ աշխատանք չի տանում, այլ ինքը՝ գիտութիւնն ու իմացութիւնը դառնում է տնտեսական կատեգորիա, եւ գիտութիւն ստեղծելը դառնում է տնտեսական արժէք ստեղծել եւ արդիւնաբերութիւն, եւ այդ հիման վրայ այդ արդիւնաբերութիւնը կարող է ցկեանս (life-long) լինել, այսինքն շարունակւել ողջ կեանքի ընթացքում:

 

Յոյս -Արդեօ՞ք այս հեռու ապագայ չէ մեր համալսարանների համար:

Կարօ - Շատ մօտ ապագայ է. հիմակւայ մեր շրջանաւարտներից կէսից աւելին աշխատանք ստեղծելու մասին են մտածում եւ անում էլ են. այսինքն՝ հէնց այսօրւայ մասին ենք խօսում. իսկ այս փոփոխութիւնների հետ միասին մեթոդներն են փոխւում:

 

Յոյս - Որպէս ամուսիններ որքանո՞վ էք ազդւած մէկը միւսից, եւ աշխատանքի բերումով որքա՞ն էք խորհրդակցում իրար հետ:

Էմիլիա -Բարեբախտաբար, երբ ամուսինները գործակից են լինում, իրար հետ խօսելու նիւթ շատ են ունենում, եւ մենք էլ ընդհանրապէս շատ ենք զրուցում եւ խօսում: Բայց մի բան էլ որ լաւ չէ, իմիջիայլոց, եւ ես մի փոքր բողոք ունեմ այն է, որ մեր տանը միայն խօսք է խօսւում, ոչ ոք մեխ չի խփում, մի բան փչանում է՝ սարքող չկայ (ծիծաղով), եւ շատ ժամանակ մի բաներ կան, որոնց ես չեմ կարողանում հասնել կամ լաւ կատարել, եւ այդպիսով որոշ թերացումներ է լինում:

 

Յոյս - Սեռական պատկանելութիւնը որքանո՞վ է դերակատար այդ խնդրում:

Էմիլիա - Իհարկէ կին լինելը, անշուշտ, դեր ունի, չի կարելի հերքել, բայց աւելի շուտ անհատական իւրայատկութիւններն են նաեւ ազդում այս դէպքում: Դժբախտաբար որպէս կին փոքրուց այնպէս ենք դաստիարակւում, որ կարծես, թէ մեր ճակատի վրայ գրւած է, որ կին լինել այսինքն՝ աման լւանալ, ոչ ոքու սոված չթողնել: Բայց ինչ-որ տեղ էլ մենք՝ ինքներս ենք դրա համար հող պատրաստում, այսինքն՝ ով է մեզ պարտադրել, մենք ենք, որ այդպէս ենք մտածում:

 

 

Յոյս - Ձեր տան օրինակում արդեօք այս գործօննե՞րն են ազդել:

Էմիլիա - Ես կասէի նաեւ հայրիշխանութեան գործօնը: Հայրիշխանութիւնը կարծես, թէ օդի մէջ է, որը մենք շնչում ենք: Ես երբեք չէի պատկերցնում, որ կարող եմ որպէս կին հայրիշխանութիւնը նորից վերարտադրել: Եւ մտածում եմ, որ եթէ ունենայի մի աղջիկ, երեւի, պատկերը այլ կերպ կը լինէր: Մի խօսքով, ես ինքս մխրճւել եմ այս սիստեմի մէջ եւ ուրիշներին էլ եմ ներքաշում: Յամենայն դէպս անկախ այս փոքրիկ բաներից, որ ինձ երբեմն խանգարում ու նեղացնում են, եւ ինքս ինձ եմ մեղաւոր գտնում, ընդհանուր առամբ, լաւ է ամէն ինչ, ես մեծ հաճոյք եմ ստանում տղայիս՝ Արմանի եւ Կարոյի հետ ընկերական ինտելեկտուալ խօսակցութիւնից, քանի որ մենք ընկերներ ենք իրականութեան մէջ:

 

Յոյս - Դուք ինչ կասէք հասարակութեան մէջ կանանց դերի մասին:

Կարօ -Իմ կարծիքով խնդիրը նրանում չէ, որ կանանց սովորեցրել են, որ այսպէս, թէ այնպէս լինեն, կամ ինչ-որ բան բնազդի կամ դաստիարակութեան մէջ կայ, այլ՝ հարցը հասարակութեան պահանջի մէջ է: Հասարակութիւնը պահանջում է այդպէս, երբ պահանջը երկակի է լինում, բնականաբար, երկուսը միաժամանակ կատարել հնարաւոր չի լինում: Եւ քանի որ կինը չի կարողանում երկու պարտադիր պահանջ բաւարարել, երկուսն էլ մասամբ է բաւարարում: Կնոջ ճնշումը այդտեղից է բխում:

 

Յոյս -Ինչպէ՞ս կարելի է պայքարել այդ երեւոյթի դէմ կամ նւազեցնել նրա ազդեցութիւնները: Արդեօք լուծման որեւէ հնարք կայ:

Կարօ -Նւազեցնելու միջոցը բարձր գիտակցութիւնն է, ուրիշ կերպ այս խնդիրը լուծել չի լինի:

Էմիլիա -Խնդրի լուծման ձեւերից մէկն էլ, որ հնարաւոր է, եւ ես տեսնում եմ իմ շրջապատում, այն է, որ ինչ որ պարտադրւած է ինձ որպէս կին, ես կարող եմ, այսպէս ասած, փոխանցեմ ուրիշին, առնելով ինձանից պահանջած տւեալ ծառայութիւնը վճարելով յարմար անձին, ուրեմն տան գործերում հաւաքարարի եւ խոհարարի աշխատուժից եմ օգտւում եւ խնդիրը այդպիսով մասամբ հարթւում է:

 

Յոյս - Այսինքն՝ հասարակութիւնը իր մեխանիզմներով, տնտեսական պահանջներից ելնելով հնարաւորութիւններ է ստեղծում տարբեր հարցեր լուծելու համար:

Կարօ - Սա լուծում չէ, իհարկէ, այլ լուծման եղանակներից մէկը: Հիմա պատճառաբանենք: Նախ տեսնենք թէ ինչումն է կայանում աշխատանքային սեռային ստորաբաժանումը, դա կը լինի այն դէպքում, երբ մասնաւոր ու հանրային բնագաւառները չջոկւեն, եւ երբ սա տեղի ունենայ արդէն աշխատանքային սեռային բաժանումները կը վերանան: Հիմնական լուծման եղանակներից մէկը սա է, որ բոլոր մասնաւոր բնագաւառները վերանան եւ դառնան հանրային:

 

Յոյս - Որպէս վերջին հարց, եթէ ածականներով ուզէիք մէկդ միւսին ներկայացնել, ի՞նչ կասէիք:

Կարօ -Էմիլիայի դրական կէտերից մէկն այն է, որ նա շատ գործնական է, յաջորդը, այն որ իր էութեամբ իր գործով շատ տարւած է, եւ սա կարող է թէ՛ բացասական համարւել եւ թէ՛ դրական, իսկ բացասական կէտը նրա դիւրագրգիռ լինելն է:

 

Յոյս -Իսկ դուք ինչպէս կը նկերայացնք ձեր ամուսնուն:

Էմիլիա -Կարօն շատ բարի է եւ շատ տրամաբանական, եւ այդ տրամաբանութիւնը երբեմն կարող է դրական եւ լաւ համարւել եւ երբեմն էլ բացասական: Նրա տրամաբանական մօտեցումները միշտ էլ իմ համար շօշափելի չէ, այսպէս ասած, չոր է: Բայց միւս կողմից էլ բնականաբար տրամաբանական խօսքը յաջողում է:

 

Յոյս - Անչափ շնորհակալ ենք այս հետաքրքիր զրոյցի եւ մեզ տրամադարած ժամի համար:

 

Յոյս թիւ 28

18 Յունիս 2008