ՇԱՄԼՈՒԻ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆԸ ԵՐԿՈՒ ԹԱՐԳՄԱՆՈՒԹԵԱՄԲ
 



 

ՁԿՆԻԿ
Ահմադ Շամլու


Ես կարծում եմ,
Որ չի եղել սիրտս երբեք
այսպէս տաք ու
այսպէս բոսոր:

Ես զգում եմ,
Որ մահաբեր այս գիշերւայ
Վատթարագոյն վայրկեաններում
Հազարաւոր արեւների
Աղբիւր է իմ սրտից բխում՝
Վստահութեան համոզմունքից,
Եւ զգում եմ
Անյուսութեան այս աղուտի անկիւններում
Հազարաւոր անտառներ են
յանկարծ
ելնում:
* * *
Ո՜վ դու կորած վստահութիւն,
Ո՜վ փախուստի դու իմ ձկնիկ,
Ես ջրշեղջ եմ պարզ ու վճիտ՝
Հայելանման աւազանների լաբիրինթոսում:
Արդ, հրաշքով սիրոյ
Հայելանման աւազաններից
Դէպ ինձ
Ճամփայ գտիր:
* * *
Ես կարծում եմ,
Որ չի եղել ձեռքս երբեք
Այսպէս մեծ ու
Այսպէս զւարթ:

Ես զգում եմ,
Որ կարմրաւուն արցունքներում իմ աչքերի,
Ինչ-որ երգի
Անմայրամուտ արեգակն է շնչում ահա,
Եւ զգում եմ,
Որ իմ սրտի բաբախումից՝
Երակներիս ամէն մէկում,
Հիմա, ինչ-որ քարաւանի
Արթնացնող զանգն է հնչում:
* * *
Մտաւ դռնից նա մի գիշեր,
Մերկ էր ինչպէս ոգին ջրի,
Կրծքում՝ երկու ձկնիկ,
Ձեռքում՝ մի հայելի.
Մամռաբոյր էր վարսերը թաց
ու մամռահիւս:

Ես գոչեցի
Անյուսութեան անդաստանից.
-Ո՜վ իմ գտած վստահութիւն,
Այսուհետեւ չեմ թողնի քեզ...


Թարգմանեց՝ Նորվան
 


ՁՈՒԿԸ...

Ահմադ Շամլու


ես մտածում եմ
սիրտս երբեք չի եղել
այսպէս
կարմիր ու տաք

զգում եմ
այս մահածին գիշերւայ
ամենամութ պահերին
արեւի հազարաւոր աղբիւրներ են բխում
սրտումս
անկասկած

զգում եմ վհատութեան այս աղուտի
ամէն մի անկիւնում
հազարաւոր զւարթ անտառներ են
ծլում հողից
յանկարծ

ով դու կորած վստահութիւն
ով խուսափող ձուկ
Իրար մէջ արտացոլւած հայելիների ճահճում
ես պարզ մի լճակ եմ հիմա սիրոյ կախարդանքից
հայելիների ճահճուտներից մի ելք գտիր դէպ ինձ

ես մտածում եմ
երբեք չի եղել իմ ձեռքը
այսպէս մեծ ու ուրախ

զգում եմ աչքերիս մէջ
մի երգի անխաւար արեւն է խոր շնչում
կարմրագոյն արցունքի ջրվէժի փոխարէն

զգում եմ
իմ ամէն մի երակում
սրտիս զարկերի հանգոյն
հիմա
մի-մի քարաւանի արթնութեան
զանգակներ են զնգում

մի գիշեր
դռնից ներս մտաւ նա
մերկ
նման ջրի ոգուն
կրծքին երկու ձուկ
ձեռքին հայելի
թաց վարսերը մամռաբոյր
մամուռի պէս խռիւ

ես վհատութեան շեմից գոռացի
ով գտած վստահութիւն
ես քեզ ձեռքիցս բաց չեմ թողնելու...

Թարգմանեց՝ Ռ. Ամիրխանեան

 

 

ماهی

 

من فکر می‌کنم

هرگز نبوده قلبِ من

اینگونه

گرم و سُرخ:

 

احساس می‌کنم

در بدترین دقایقِ این شامِ مرگ‌زای

چندین هزار چشمه‌ی خورشید

در دلم

می‌جوشد از یقین؛

احساس می‌کنم

در هر کنار و گوشه‌ی این شوره‌زارِ یأس

چندین هزار جنگلِ شاداب

ناگهان

می‌روید از زمین.

 

آه ای یقینِ گم‌شده، ای ماهیِ گریز

در برکه‌های آینه لغزیده توبه‌تو!

من آبگیرِ صافی‌ام، اینک! به سِحرِ عشق؛

از برکه‌های آینه راهی به من بجو!

 

من فکر می‌کنم

هرگز نبوده

دستِ من

این سان بزرگ و شاد:

 

احساس می‌کنم

در چشمِ من

به آبشرِ اشکِ سُرخ‌گون

خورشیدِ بی‌غروبِ سرودی کشد نفس؛

 

احساس می‌کنم

در هر رگم

به هر تپشِ قلبِ من

کنون

بیدارباشِ قافله‌یی می‌زند جرس.

 

آمد شبی برهنه‌ام از در

چو روحِ آب

در سینه‌اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسویِ خیسِ او خزه‌بو، چون خزه به‌هم.

 

من بانگ برکشیدم از آستانِ یأس:

"آه ای یقینِ یافته، بازت نمی‌نهم"!

 

 

Յոյս թիւ 120

18 Ապրիլ 2012