Ճակատագիր

Մարուշ

1
Այնքան արագ եղաւ ամէն բան, որ մինչեւ Ոստիկանը մօտացաւ Մարդուն, զարնող ինքնաշարժը հեռացեր էր արդէն։
-Տեսա՞ր ով էր զարնողը,- գործնական ոճով հարցուց Ոստիկանը։
-Ճերմակ ինքնաշարժ մըն էր։
-Թիւե՞րը։
-Չտեսայ, մութ էր։
Կրնայ խօսիլ, ինքզինք չէ կորսնցուցած, մտածեց Ոստիկանը եւ շարունակեց.
-Մէկ տեղդ կը ցաւի՞։
-Ոտքս, ոտքս շատ գէշ կը ցաւի, կարծես կոտրեր է։
-Ոտքի կեցիր նայիմ,- ըսաւ Ոստիկանը, բայց երբ տեսաւ թէ Մարդուն ոտքը ինչ տարօրինակ կերպով ցցուեր է տափատին տակէն, անմիջապէս աւելցուց,- ոչ ոչ, կոտրած կերեւի, մի՛ շարժիր, հիմա օգնութիւն կը կանչեմ։
Երբ Ոստիկանը իր պարտականութիւնը աւարտած համարեց, Մարդուն հետ մինչեւ հիւանդանոց երթալէ եւ պէտք եղածը պատմելէ ետք, պատրաստուեցաւ գործին վերադառնալ։ Արդէն կէս գիշեր եղեր էր, եւ թաղը, ուր պէտք էր հսկեր ամբողջ գիշերը, անտէր մնացեր էր գրեթէ երկու ժամէ ի վեր։
Բայց Մարդը բռնեց Ոստիկանին ձեռքը եւ չձգեց որ հեռանայ.
-Բան մը պիտի խնդրեմ, կընե՞ս։
Պէտք է գործիս վերադառնամ. դժուա՞ր բան է, երկար կը տեւէ՞, ի՞նչ է։
-Նայէ՛, բաճկոնիս գրպանէն տանս բանալին ա՛ռ, նաեւ այս ծրարը, որ ձեռքս էր, ուտելիք է, տունս տար։ Հոն մէկը կայ, որ զիս կը սպասէ. բա՛ց դուռը, կղպեր եմ, եւ ըսէ՛, որ երթայ, զիս չսպասէ այսօր
Ոստիկանը շատ զարմացաւ.
-Բանալին յետոյ ի՞նչ ընեմ,- ըսաւ, կարծես ա՛յդ էր զարմանքին գլխաւոր պատճառը։
-Վաղը կը բերես. այս տեղէն շուտ դուրս ելլողը չեմ կարծես։
Ոստիկանը պահ մը մտածեց՝ գործէն պիտի ուշանար։ Բայց Մարդը այնպէս խնդրանքով կը նայէր, որ փողոցը պիտի չի փախչի մտածեց եւ
-Լա՛ւ,- ըսաւ Մարդուն։

2
Կինը սկսաւ անհանգստանալ. Մարդը կուշանար. երբեք չէր պատահած, որ ուշանար։
-Ինչո՞ւ սկիզբէն չես բերեր,- հարցուցեր էր անգամ մը։
-Որ չպաղի, տաք-տաք ուտես,- ըսեր էր Մարդը խանդաղատանքով։
Միշտ դուռը կը կղպէր, կերթար ուտելիքներ կը գնէր ու կը վերադառնար։ Կինը չէր հասկնար, թէ սա դուռ կղպելը ինչո՞ւ է. տո՞ւնը պիտի գողնամ. բայց ամէն մարդ տարօրինակութիւն մը ունի. ասորն ալ՝ ա՛ս։
Մարդը կուշանար եւ ժամանակը կը հատնէր։ Արդէն երկու ժամ անցեր էր, իսկ Մարդը մէջտեղ չկար։ Գոնէ դուռը բաց ըլլար, կը ձգէր կերթար, յետոյ կը հասկնար թէ ի՞նչ եղեր է։ Բայց ժամանակը կը հատնէր։ Ամուսինը տուն գալիք պիտի ըլլար, պէտք էր տուն հասներ, որ դրացուհին ալ ի՛ր տունը երթար. պզտիկները չէր կրնար մինակ ձգել. դրացուհին վստահելի է. յետոյ՝ երկուէն ալ նոյն գործին մէջ են. շաբաթը երկու օր ալ ի՛նք կը պահէ անոր զաւակները։ Արդէն դրացուհին էր, որ գործը առաջարկեր էր իրեն.
-Նայէ՛, որոշուած երկու յաճախորդ կունենաս, շաբթուան նոյն օրերը կերթաս իրենց. այո, իրենց տունը. ոչ, երկուքն ալ ամուսնացած չեն. շատ բարի մարդիկ են՝ վճարող, վայելցնող։ Աւելորդ դրամը գրպան չի ծակեր պիտի ըսէի, բայց գիտեմ որ շահելիքդ աւելորդ պիտի չըլլայ, ծայրը ծայրին հազիւ կը բերէք. չէ՞ք բերեր. տեսա՞ր. բան չես վնասեր. արդէն շաբաթը չորս գիշեր ամուսինդ հերթապահ է
Ամէն բան շատ լաւ ընթացեր էր. ամուսինը բան չէր զգացեր. ի՞նչ պիտի զգար, ի՞նչ պիտի տեսնէր։ Պարզապէս պզտիկներուն գուլպաները եւ վարտիկները ա՛լ ծակծկած չէին, նոր էին։ Ո՞վ պիտի տեսնէր։ Ամէն մէկը մէկական բուրդէ նոր ժաքէթ ունեցեր էր։ Անկողնին մէկ անկիւնն ալ քիչ մը դրամ սկսեր էր հաւաքուիլ՝ հիւանդութեան համար պահէ՛, Աստուած հիւանդութիւն չտայ ըսեր էր դրացուհին։
Բայց սա մարդը ինչո՞ւ ուշացաւ։
Կինը սկսաւ տագնապիլ. անկարող էր բան մը ընել. պատշգամէն ցատկե՞ր խենթանա՞ր, առաջին յարկ ալ ըլլար չէի ցատկեր, ուր մնաց երրորդ յարկէն
Փորձեց փոքրիկ պտուտավարով կողպէքը քակել. աղմուկը մեծ էր. ձեռքերը քերծուեցան։ Չյաջողեցաւ։
Երբ բանալին էմքին մէջ դարձաւ, Կինը անմխիթար, արդէն հիսթերիայի մատնուած, հեկեկանքը կը փորձէր խեղդել։

3
Բանալիներուն ձայնը դռնեն դուրս, մոգական հպումով կարծես անմիջապէս փարատեց կնոջ տագնապները։ Ափով թաց այտերը սրբեց եւ բաջկոնակը քիչ մը վար առաւ, ուսերը բանալով։ Նոյնիսկ պզտիկ մը ժպտիլ յաջողեցաւ։
Երբ Ոստիկանը ներս մտաւ, Կնոջ առաջին հակազդեցութիւնը ճչալ եղաւ, ի տես այս օտար տղամարդուն։ Բայց ճիչը կուրծքէն կոկորդը դեռ չէր հասեր, երբ անդրադարձաւ, որ Ոստիկան էր դէմը կեցողը, եւ միտքը փոթորիկ բռնեց։
Ոստիկանին արտայայտութիւնն էր, որ սթափեցուց զինք։ Ամուսինն էր։
Տագնապը խուճապի վերածուեցաւ. հրեմ զինք ու փախչիմ մտածեց։ Սարսափը զինք տեղը գամեր էր։ Նոյնիսկ ոտքի չէր ելեր։ Պատշգամէն նետուիմ, ճար չունիմ
Կուզէր գլուխը դարձնել պատշգամի դռան հեռաւորութիւնը չափելու։ Չկրցաւ։
Օձ ու թռչուն։
Յետոյ
Այս յետոն շատ երկար էր, մտածումի մը չափ երկար։
Յետոյ եկաւ, եւ լայն բացուած աչքերով սպասեց իր ճակատագրին, իրմէ առաջ, իրմէ շատ շատ շատ առաջ իր ճակտին համար պատրաստուած ճակատագրին, որ մեծաքայլ կը մօտենար։

4
Ոստիկանը պահ մը չհասկացաւ՝ կի՞նն էր, թէ կնոջ նմանակը։ Բայց անոր նայուածքին մէջ ժայթքած սարսափը համոզեց զինք՝ Կինն էր։
Չմտածեց ինչո՞ւ, ինչպէ՞ս։ Ատրճանակը քաշեց զարկաւ։
Յետոյ
Ա՛յս յետոն ալ շատ երկար էր, մահուան սարսափին չափ երկար։
Կինը դանդաղ շարժումով կիյնար, կը գահավիժէր, մինչ դէմքին վրայ ժպիտ մը կը կազմուէր։ Ճիշդ այդպէս էր ժպիտը իրենց պսակին օրը, այդպէս էր առաջինեկին ծնունդէն անմիջապէս ետք, քրտինքով ողողուած եւ սպառած դէմքին վրայ, այդպէս էր ամէն անգամ, որ ձեռնունայն տուն կը վերադառնար ինք, իսկ Կինը զինք գուրգուրանքով կընդունէր, եւ այդպէս էր հիմա, երբ մարմինը թափով գետին կը փռուէր։
-Հրեշտա՞կ է

Անյիշատակ ժամանակներէ սկսուած
եւ աւարտի հասած այսօր, ամէնտեղ

Յոյս թիւ 20
13 Փետրւար 2008